امروزه اینترنت اشیاء 1 اهمیت زیادی در زندگی روزمره پیدا کرده است. برنامه های کاربردی
اینترنت اشیاء از طریق اینترنت برای تبادل اطلاعات، شناسایی اشیاء، به روزرسانی مکان
،نظارت بر امنیت و غیره به یکدیگر متصل شده اند. منظور از اشیاء همان دستگاه های حسگر و
محرک 0 هستند. رایانش ابری 0 یک روش ارائه خدمات براساس تقاضا در بستر اینترنت است
که منابع پردازشی، ذخیره سازی و شبکه را ارائه می دهد. با روند روزافزون حجم داده ها،
رایانش ابری سنتی نمی تواند بسیاری از الزامات حیاتی اینترنت اشیاء از جمله محاسبات در
زمان واقعی 0 و توزیع جغرافیایی 1 گسترده را برآورده کند. برای رویارویی با این چالش ها،
مفهمومی به نام رایانش مه/لبه 6 مطرح است. رایانش مه یک لایه محاسباتی بین دستگاه های
اینترنت اشیاء و ابر ایجاد می کند و رایانش لبه، محاسبات روی داده ها را در لبه شبکه و در
نزدیکی مکان فیزیکی ایجاد داده ها انجام می دهد. برای ارائه خدمات با کیفیت در رایانش
مه/لبه می توان از فناوری مجازی سازی 2 استفاده کرد. مجازی سازی لبه مهم است زیرا مفهوم
نرم افزاری تعریف شده از ابر را به طور جهانی گسترش می دهد. این رویکرد تعریف شده توسط
نرم افزار، تهیه، مدیریت و نظارت از راه دور دستگاه های لبه را در ردپای بزرگ جغرافیایی
امکان پذیر می سازد و جایگزینی امن تر و مقرون به صرفه تر را ارائه می دهد. این مقاله، ضمن
مروری جامع بر روش ها و رویکردهای مختلف مجازی سازی در رایانش مه/لبه که در بازه زمانی
0812 تا 0800 ارائه شده اند، به ارائه انواع معماری های مجازی سازی، طبقه بندی روش ها و
همچنین چالش ها و مسائل موجود در این زمینه می پردازد. در این تحقیق دسته بندی
مطالعات پژوهشی از منظر موضوع اصلی، مزایا، معایب، یافته های جدید، حوزه کاربرد، نتایج
ارزیابی، محیط ارزیابی و معیارهای ارزیابی در قالب جدول و همچنین به صورت آماری انجام
شده است.