با توجه به رشد سریع فناوری، تغییرات شتابان آن، و ضرورت توجه ویژه سازمان‌ها به نوآوری‌های فناورانه، ضروری است که بخش‌های عملیاتی نیروهای مسلح، قابلیت‌های لازم برای مقابله با تهدیدات پیشِ رو را در خود ایجاد کنند. از این رو، بازنگری در ساختار سازمان‌های رزمی به‌عنوان سامانه‌هایی پیچیده و تدوین معماری مناسب برای آن‌ها، امری اجتناب‌ناپذیر است.پژوهش حاضر تلاش دارد با بهره‌گیری از چارچوب معماری وزارت دفاع ایالات متحده (DODAF) و در نظر گرفتن رویکردهای عملیاتی و فنی، مدلی برای افزایش اثربخشی عملیات پهپادهای نظامی ارائه دهد. این پژوهش، در زمره تحقیقات کیفی قرار داشته و از نظر روش گردآوری اطلاعات، جزء تحقیقات توصیفی-تحلیلی است. همچنین از منظر نوع تحقیق، در دسته تحقیقات توسعه‌ای-کاربردی طبقه‌بندی می‌شود. اثربخشی عملیات پهپاد، مفهومی ترکیبی از دانش مدرن در مهندسی سیستم و طراحی معماری نظامی است که به بررسی قابلیت‌ها، محدودیت‌ها و کارایی پهپادها در عملیات‌های رزمی پیچیده می‌پردازد. در شرایط کنونی، ارائه مدل‌های ارزیابی معماری برای سیستم‌های پهپاد، با توجه به تنوع مأموریت‌ها، به‌شدت ضروری به نظر می‌رسد.